Eimai moutro kai to kefi mou tha kanw.com

Αρκετά απασχοληθήκατε με τα δικά μου. Οι μέρες αυτές λόγω της ησυχίας και μιας μικρής εμπλοκής (χωρίς το πατροπαράδοτο πίπα-κώλο) προσφέρονται για σκέψεις χαρούμενες και μη. Ομολογώ ότι ο ήλιος έχει ανατείλει στο μυαλό μου ξανά και αν και δεν ζεσταίνει πολύ ακόμα, φεύγει ήδη η πρωινή παρατεταμένη υγρασία.
Μέλλον. Μία λέξη με τόσο μεγάλο περιβάλλον και παρελκόμενα όσο τίποτε άλλο. Χρειάζεται να είσαι πολύ δυνατός για να σκέφτεσαι περισσότερο το μέλλον από το παρόν. Δύναμη λέω κι όχι προνοητικότητα, πρόβλεψη κτλ γιατί θεωρώ ότι όταν ασχολείσαι πάρα πολύ με το μέλλον χάνεις τελείως το παρόν. Η ανάγκη της διαιώνισης του ανθρώπου, της καλυτέρευσης και της μακροημέρευσης μας φέρνει πιο μακριά από το παρόν. Κι όμως αυτό είναι που ζούμε, αυτό μας ζει, μας περικλείει, μας βασιλεύει. Αν χάσεις το παρόν, χάνεις τη βάση για το μέλλον. Μέλλον χωρίς παρόν δεν υπάρχει, το αντίθετο όμως ισχύει.
Ξοδεύονται ώρες εγκεφαλικής λειτουργίας για να προ-ζήσουν τα γεγονότα. Δεν θα κάνω τον έξυπνο, όλους μας απασχολεί το άυριο. Αλλά η σημασία του σήμερα παραμένει αμετάβλητη. Γι'αυτό η ικανοποίηση της σημερινής ανάγκης δεν καλύπτεται από το "πνίξιμο" για κάτι καλύτερο αύριο. Ο συγχωρεμένες ο παππούς μου έλεγε "μην αφήνεις για αύριο τίποτα που μπορείς να κάνεις σήμερα. Γιατί αύριο σίγουρα θα έχεις κάτι καινούριο να κάνεις."
Όταν το πρωτοάκουσα ένιωσα ότι μου έκοβε τη φόρα. Ότι μου πάταγε τα φτερά λίγο πριν απογειωθώ. Μέσα στα χρόνια της ενήλικης ζωής μου διαπίστωσα ότι έκανε ακριβώς το αντίθετο. Μου φουλάριζε τις μηχανές αλλά για ένα χρονισμό πιο πίσω. Αυτόν ακριβώς που ζούσα.
Άλλωστε η θνητή φύση μας από μόνη της απορρίπτει κάθε μελλοντική έννοια. Και που το ξέρεις πραγματικά τι σου ξημερώνει αύριο? Κι αν όντως σου ξημερώνει. Θα με ρωτήσεις, γιατί κάνεις μαύρες σκέψεις? Ίσα ίσα θα απαντήσω. Κατάλευκες σκέψεις έτοιμες να γεμίσουν με εμπειρία, συναίσθημα, ενέργεια και απόλαυση.
Λευκές σελίδες ενός καινούριο τετραδίου που ανοίγει κάθε μέρα με καινούριο εξώφυλλο. Αν μπορείς να γεμίσεις όλες τις σελίδες σε μία μέρα το μόνο άγχος σου θα είναι αύριο το πρωί να βρεις άλλους 30.000 τρόπους να γεμίσεις τις αυριανές. Αλλά κι αυτό θα το σκεφτείς αύριο το πρωί ξανά. Που θα δεις και θα φυλλομετρήσεις το καινούριο τετράδιο.
Από ένα μυαλό σε ανατολή μέσα στην ξαστεριά της νύχτας. Καλημέρα σε όλους. Σας σκέφτομαι κι εγώ πολύ.

Σας γράφω πιωμένος. Είμαι σε ένα γραφείο και παριστάνω το φύλακα αλλά γιορτάζω. Γιορτάζω, να με χαίρεστε εσείς που με αγαπάτε. Γιατί με αγαπάτε το νιώθω, το εισπράττω. Είναι πολύ γεμάτο συναίσθημα αυτό. Πίνουμε λοιπόν. Από νωρίς. Ξεκίνησε για πλάκα και κατεδαφίζουμε το κτίριο σιγά σιγά. Δεν έχω αφήσει κανέναν να κοιμηθεί. Γαϊδούρι? Όχι! απλά θέλω όλοι να γιορτάσουν μαζί μου, να μοιραστούν τη χαρά μου. Να γευτούν την τσίτα μου και το χαμόγελό μου. Δεν είναι άκρως εγωιστικό. Απλά γουστάρω να το μοιραστώ. Ξέρω ότι αυτή η ανάρτηση δεν θα βγει καλή. Απλά σκόρπια συναισθήματα ανακατεμένα με σκέψεις. Όμως είναι η σημερινή μου κατάσταση. Κι επειδή πάντα μιλάω για ότι πραγματικά είμαι, σήμερα είμαι αυτό. Ένα φανταράκι που μαζέυει αναμνήσεις. Τα μουσικά μου γούστα είναι σχεδόν αποκλειστικά ροκ. Απόψε το ραδιόφωνο παίζει ένα φουλ πρόγραμμα μπουζουκιού. Και μου βγαίνει απο μέσα μου. Νταλκάς? Μπορει. Καψούρα? Το ποτό λένε ότι σκαλίζει το μέσα σου και σηκώνει τα κρυμμένα πράγματα στην επιφάνεια. Δεν κρύβω τίποτα. Γουστάρω να ζω γεμάτα. Η κάθε μέρα μου θέλω να έχει 24 γεμάτες ώρες. κι αυτό προσπαθώ να κάνω. Μια φίλη μου με φωνάζει πάρτυ άνιμαλ. Όχι δεν είμαι πια. Αλλά δεν περνάω και στο άλλο άκρο της λάσπης.Να είστε πάντα καλά και όλες οι ευχές μου τα δώρα σας.
Και συγνώμη για το μικρό και σκόρπιο ποστ αλλά η αδυναμία συγκέντρωσης είναι φυσικό επακόλουθο του τζιν για μας τους αλκοολικούς.

Οι μέρες κυλούν παράξενα. Αυτή είναι η αίσθηση που αποκομίζω. Κάποτε έλεγα ότι οι πολλές διακυμάνσεις με κουράζουν. Τώρα τις έκανα τρόπο ζωής. Από τη μία μεριά το ίδιο θέμα γίνεται άπιαστο και την άλλη μερα το κλείνεις σφιχτά στα χέρια σου. Κι έλεγα ότι μάλλον είμαι διχασμένη προσωπικότητα. Μπορεί και να είμαι, αλλά υπάρχουν πολλοί λόγοι που με εξωθούν σε αυτό.
Αν υπάρχει ένα θέμα σε όλο αυτό είναι ποιος περνάει στο τέλος καλά κι όχι ποιος είναι από κάτω ή από πάνω. Ποτέ δεν με απασχόλησε αυτό. Η απάντησή μου είναι πως όποιος θεωρεί τον εαυτό του από κάτω, τα αίτια είναι αποκλειστικά δικά του, χωρίς να μειώσουμε την ευθύνη του άλλου. Explain. Κανείς δεν σε υποβιβάζει προσωπικά, συναισθηματικά, ηθικά κτλ αν δεν του δώσεις ο ίδιος το δικαίωμα να καβαλήσει. Που σημαίνει ότι αν δεν υπήρχαν άλογα δεν θα υπήρχαν καβαλάρηδες.
Και ο ρόλος μου ποιος? Να σταθμίσω τα αστάθμητα ή να απαντήσω σε ερωτήσεις που εκ των προτέρων δεν ξέρω την απάντηση. Κι αν απαντήσω τι θα καταφέρω? Να πάρω την ευθύνη? αυτή την έχω έτσι κι αλλιώς, δεν μπορώ να την αποποιηθώ. Ενα πράγμα μόνο μπορώ να πώ. Μου στοιχίζει...
Και για να μην το ξεχάσω...

Δεν θέλω να σου μιλήσω, θέλω μόνο να σε ακούσω. Δεν θέλω να σε κοιτάξω, θέλω να σε αγγίξω. Να μάθω με την αφή μου το σχήμα του σώματός σου, να βρω με το φιλί μου τη ζεστασιά που εκπέμπεις. Να πάψω απλά να σε φαντάζομαι κοντά μου και να σε αγκαλιάσω. Απόψε δεν θέλω να κοιμηθώ. Δεν μπορώ να σου εξηγήσω τι είναι αυτό που θέλω από σένα. Τα θέλω όμως όλα. Δεν θέλω να στερήσω από κανέναν την αδρεναλίνη μιας τέτοιας εμπειρίας. Για όσο προσφέρει αδρεναλίνη, το λίγο λιγότερο δεν θα του άξιζε ποτέ.

Μα πως να μιλήσω για λιγότερο όταν ο κόμπος στο στομάχι μου όλο και μεγαλώνει. Σε ακουμπάω και τρέμω, σε φιλάω και χάνομαι. Χάνομαι στο βλέμμα σου όταν το καρφώνεις επάνω μου. Χάνομαι στο χάδι σου όταν βυθίζεσαι στην αγκαλιά μου. Μου μιλάς με λέξεις που γνωρίζω σαν να με ήξερες από πάντα. Με φιλάς με τέτοιο τρόπο σαν να γνωρίζεις όλα τα ευαίσθητα σημεία μου. Πώς να αρνηθώ να τρελάνεις το μυαλό μου?

Μπορεί ο χρόνος να είναι λίγος αλλά αυτό που νιώθω μεγαλώνει. Κι όσο μεγαλώνει τόσο θα σε θέλω. Κι όσο περισσότερο σε θέλω τόσο θα στο ζητάω....

Σ'ένα μέρος που ο ουρανός ενώνεται απευθείας με τη θάλασσα περνάω τις τελευταίες μου βδομάδες. Όχι είμαι καλά. Και δεν το λέω μόνο εγώ. Το περνάνε σε auto queue τα μάτια που αντικρύζω.
Θα σας πω πρώτα για το "εδώ". Σ'ενα λόφο από βράχια με θέα το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, αν καταφέρεις να ξεπεράσεις τα 300μέτρα κάθετου βράχου, που δοκιμάζουν την αντοχή σου απέναντι στην υψοφοβία, βρίσκομαι. Μπορεί η πρώτη αντίδραση στο άκουσμα του μέρους να ήταν εώς αυτοκτονική, αλλά μόλις βρέθηκα ισορρόπησα. 52 στροφές κρύβουν το μυστικό της πορείας αυτής,ενώ τα τοπία που εναλλάσονται για να βρεθείς εδώ σου υπενθυμίζουν ότι δεν μπορείς να τα έχεις όλα χωρίς το ανάλογο τίμημα. Χωρίς τίποτα να είναι μοναδικό ο συνδυασμός τους είναι σίγουρα.
Κι ερχόμαστε στο "εγώ". Όσοι με συναναστραφούν για πρώτη φορά τώρα θα πουν ότι πάσχω από μανία καταδίωξης. Όσοι γνωρίζουν το παρελθόν μου θα πουν ότι μπορεί να έχω δίκιο. Αυτό που σίγουρα δεν αντέχω πια και φεύγω μακριά, είναι η αρνητική ενέργεια και η προίκα που κουβαλά. Από αυτήν φεύγω, δεν γυρίζω και θα ψάχνω πάντα τρόπο να αποφύγω. Τη θάλασσα δεν τη φοβήθηκα ποτέ. Τα θολά νερά μιας στάσιμης λίμνης τα φοβάμαι όσο τίποτε άλλο. Γιατί εκτός από λάσπη, βάλτο και κουνούπια, έχουν χιλιάδες τρόπους να σε εγκλωβίσουν. Και μπορεί να μην είμαι το πιο δυνατό χαρτί που μπορείς να ρίξεις στον απεγκλωβισμό, αλλά ούτε κι ένα κοινό 3 σπαθί θα υπάρξω ποτέ.
Το παρατράβηξα πάλι, αλλά είναι κι αυτό μέρος του εγώ. Σε αυτή λοιπόν τη γωνιά μπορώ κι αρχίζω να σκέφτομαι. Να εκφράζομαι. Αναζήτησα το μπλοκάκι με το στυλό μου μετά από πολλές μέρες εγκεφαλικής απραξίας. Δεν είναι το μυαλό που κοιμάται, αλλά το σώμα που παρασύρεται από το μυαλό.
Κι εσύ που προσφέρεις απλόχερα αγάπη να είσαι καλά. Γιατί οι καλοί άνθρωποι μπορεί στη γραμμή της μοίρας τους να έχουν συνέχεια κόμβους που πρέπει να καθυστερήσουν, αλλά η γραμμή της τύχης δεν στερεύει ποτέ. Είναι μια "συμφωνία κυρίων" πως ο καλός, που τον λένε καμιά φορά και μαλάκα, μπορεί να το ρίχνει στο γυαλό, αλλά πάντα ο γυαλός θα του το ανταποδώσει. Άρα πάντα θα είναι τυχερός.